Władysław Stanisław Reymont

Syn wiejskiego organisty, urodził się 6 maja 1867 roku na ubogiej jednowłókowej kolonii rolniczej we wsi Kobiele Wielkie w powiecie radomskim, gdzie poznał bezpośrednio życie ludu, jego dole i niedole. Jako młodzieniec pracował w zawodzie krawieckim, następnie w handlu, a w końcu uciekł z domu i włóczył się po kraju z wędrowną trupą teatralną. Porzuciwszy teatr, zaczął pracować jako urzędnik dróg kolejowych.

Dzięki wszystkim okolicznościom życiowym, poznał dokładnie różne strony ówczesnego życia polskiego, co następnie znalazło swój wyraz w realiźmie jego twórczości. Największym artystycznym osiągnięciem Reymonta jest wielka epopeja z życia wsi pt. "Chłopi". Powieść ta przyniosła mu światową sławę i literacką Nagrodę Nobla w 1924 roku.

Niektórzy współcześni krytycy zarzucają Reymontowi stylizację i to nie tylko postaci, ale ich życia w pracy, zabawie, obrzędach religijnych a nawet w opisie zmian przyrody w krajobrazach. Jednakże potęga talentu zmusi wszystkich do uznania za prawdę, to co nawet nią być może, a nie jest. Reymont w "Chłopach" uwidacznia, że dzięki tężyźnie życia naszego ludu, umiłowanie i przywiązanie do ojczystych stron nigdy nie zaginie.

Reymont jest autorem wielu powieści i nowel o tematyce historycznej i obyczajowej. Zmarł w Warszawie 5 grudnia 1925 roku i pochowany został w Alei Zasłużonych na cmentarzu na Powązkach. Nad jego grobem jest pomnik z napisem "Bogiem zbrojny, ojczyźnie duchem zaprzysięgły, piśmiennictwa polskiego chwała, ziemię plemienną niebem mieć nauczał, Władysław Staniaław Reymont twórca Chłopów, Roku 1794, Ziemi Obiecanej, Ave Patria i innych. Laureat Nagrody Nobla, Kawaler wielkiej wstęgi orderu Polonia Restituta, Komandor Orderu Legii Honorowej".